De sociale magie van een eetclubje: ‘Samen een hele lange worst aansnijden heeft iets gezelligs’

© Woody Veneman

Social designer Imke Sloos (29) en actrice Julia van der Pas (31) organiseerden tot nu toe vijf edities van Het Vreemdelingendiner, samen met host Woody Veneman (43). Ze koken voor tien aanwezigen, die de opdracht krijgen om voor de volgende samenkomst in hun plaats iemand anders uit te nodigen. Bij zomers weer eten ze onder een sfeerverhogende boom op de kruising van de Tongelresestraat en de Geldropseweg in Eindhoven, naast kunstgalerie Salon Veneman – waar Woody en Imke boven wonen.

Imke: ‘De aanleiding was verdrietig: een vriend van ons ging dood. We moeten nieuwe vrienden zoeken, zeiden Julia en ik als grapje tegen elkaar. We begonnen te mijmeren over dat je niet zomaar meer nieuwe mensen ontmoet als je ouder wordt.’

Julia: ‘We kwamen natuurlijk ook uit de coronatijd, toen nieuwe mensen tegenkomen helemaal ver weg leek.’

Imke: ‘Zo ontstond het idee om te koken voor onbekenden. De eerste keer stelden we een gezelschap samen van mensen die elkaar niet kenden, maar die wij wél allemaal kenden. Zij kregen de opdracht om voor de volgende editie iemand anders uit te nodigen. Dat is het recept: je kiest iemand die het goed kan gebruiken, die je het gunt, die zoiets durft, die het kan waarderen.’

Woody: ‘Imke en Juul staan zich in de keuken zwaar uit te sloven, ik ben de lucky bastard die als lachende elfde aan tafel zit en de afwas doet met één van de genodigden. Het begon met leeftijdsgenoten, mensen tussen de 25 en 35. Dat ging al snel richting ouder, en soms jonger. Een mevrouw van 72, een actrice van 18, een Antilliaanse rapper, een asielzoeker die geen Nederlands of Engels sprak...’

Imke: ‘...er zijn moeders en vaders uitgenodigd.’

Woody: ‘Er werd aan tafel een keer een grap gemaakt over de linkse bubbel. Toen zei iemand: ‘Ik stem PVV hoor!’

Julia: ‘We hoopten dat het gezelschap zich zo snel mogelijk van ons zou vervreemden, qua leeftijd, cultuur en achtergrond, en dat we dan niemand meer zouden kennen.’

Imke: ‘We hebben nagedacht over de awkwardness die automatisch ontstaat als je een groep vreemden met elkaar aan tafel zet. Om het ijs te breken, zijn we een keramiekserie begonnen. We maken elke editie een onderdeel van een servies. Het is een middel om het gesprek op gang te brengen zonder elkaar meteen in de ogen te hoeven kijken, zoals tijdens een date.’

Julia: ‘We zetten een homp klei op tafel, leggen uit wat zo’n beetje de bedoeling is, en dan is het: wij gaan koken, succes ermee! Samen iets creëren en elkaar helpen, brengt al meteen een connectie teweeg.’

Woody: ‘Alcohol helpt natuurlijk ook om de tongen los te maken. Iedereen brengt zijn eigen drank mee. Sommige mensen komen met een 0.0-biertje aanzetten, anderen maken de blits met een puike fles wijn.’

Imke: ‘Vanuit onze slaapkamer heb je uitzicht op de boom. Julia en ik zijn daar tijdens het kleien de feng shui aan het observeren. Ik vind het elke keer toch een beetje spannend. Komen ze wel? Vinden ze elkaar wel aardig?’

Julia: ‘We zitten eigenlijk een sociaal experiment te bespieden. Iedereen heeft een andere tactiek om met zo’n situatie om te gaan. Maar aan het einde van de avond zien we altijd hetzelfde resultaat: dan is er ontspanning, iedereen kletst met elkaar. Sommigen wisselen nummers uit.’

Imke: ‘Eindhoven is best klein. Soms zijn er toch connecties, daar komen ze gedurende de avond achter. Het via-via-aspect wordt gewaardeerd; je voelt je ook een beetje vereerd dat je bent uitgekozen.’

Julia: ‘Mensen vragen ons vaak of ze zich kunnen aanmelden, maar zo werkt het dus niet.’

Imke: ‘Er zijn twee vrouwen die elkaar echt hebben gevonden. Zij hebben na afloop van het diner een pony bij elkaar geknipt in onze badkamer. Ik heb er zelf geen nieuwe vriendschappen aan overgehouden, maar nieuw contact en samen iets eenmaligs meemaken vind ik minstens even waardevol. Ik ben niet voor niets social designer geworden van beroep. Ik denk dat veel mensen dit soort nieuwe contactmomenten enorm missen.’

Julia: ‘We hebben een keer een gigantische moot zalm staan bakken op de stoep, in een paellapan. En er is een kaasfondue-editie geweest. Ik wil ook nog heel graag een worst van anderhalve meter serveren. Samen een hele lange worst aansnijden heeft iets gezelligs.’

Imke: ‘We vinden het leuk om een ‘met z’n allen’-moment in het diner te hebben.’

Woody: ‘Op het einde vragen we ze iets bij te dragen wat bij hun portemonnee past. Gemiddeld is dat een tientje. Dat Imke en Julia voor die hele tafel koken, is een simpel gebaar met een groot effect. Ik vind het lief, leuk en bijzonder.’

Imke: ‘Maar eigenlijk is het juist níét bijzonder. We doen het ook bewust op een doordeweekse dag, omdat dat bijdraagt aan het ‘gewone’ gevoel. De boodschap is: het is heel normaal om voor anderen te koken, om elkaar iets te geven en op woensdagavond mensen te spreken die je niet kent.

‘We werken naar een einddiner toe. Na tien edities hebben we een heel servies bij elkaar. Dan mogen ze alle honderd nog een keer komen. En misschien beginnen we dan weer opnieuw.’

https://www.volkskrant.nl/volkskrant-magazine/de-sociale-magie-van-een-eetclubje-samen-een-hele-lange-worst-aansnijden-heeft-iets-gezelligs~b559d08a/