Peer Veneman exposeert met kleurrijke sculpturen in salon van neef Woody: ‘Je krijgt het gevoel dat je gaat zweven’

© René Manders

Ooit kleide Woody Veneman koppen in het atelier van zijn oom, kunstenaar Peer Veneman. Nu staan er zeven enorme sculpturen van Peer in Woody’s kunstruimte in Eindhoven. ‘Salon Veneman’ was nog nooit zo’n toepasselijke naam.

De tevredenheid is van het gezicht van Peer Veneman (73) af te lezen, als hij tussen de zeven delen van zijn installatie 25452, Choreography With Seven Walls loopt. „Zo had ik het bedoeld”, zegt hij, „als een soort doolhof.” Ook al is Salon Veneman officieel een ‘langsloopgalerie’, met grote ramen waar doorheen de kunst dag en nacht te zien is, voor deze expositie mogen mensen heus wel even mailen met de vraag of ze binnen kunnen kijken, verzekert neef Woody.

Peer Veneman groeide op in Eindhoven, maar vertrok na de kunstacademie al snel naar Amsterdam, waar hij nog altijd woont. Daar maakte hij in de jaren tachtig naam met zijn vernieuwende sculpturen. „Ik gebruikte kleur in mijn werk. Dat was ongebruikelijk: traditioneel waren beelden de kleur van het materiaal. Hout of brons bijvoorbeeld.”

Met zijn werk kreeg hij landelijke bekendheid. Woody: „Ik vond die vlaggen destijds bij het Stedelijk Museum in Amsterdam zo indrukwekkend met in grote letters jouw naam erop. „Ja, dat was mooi”, beaamt Peer. Als kind logeerde Woody geregeld bij zijn oom in Amsterdam. Peer: „Ik moest gewoon werken, maar dan nam ik hem mee naar het atelier. Ik herinner me hoe hij daar zat te tekenen.” Woody: „Of je gaf mij een homp klei, en daar ging ik dan een kop van maken. En het gave was dat jij het ook kon afgieten. In een of ander metaalachtig materiaal - weet jij nog wat dat was? Dan kreeg je iets veel mooiers dan alleen een gekleid ding.”

“De logeerpartijtjes bij oom Peer in Amsterdam waren voor mij een leerschool.”
Woody Veneman

Ook al koos Woody voor een ander vak - hij werd muzikant - hij heeft veel geleerd van zijn oom. „We gingen samen naar platenzaken, dat vond ik ook mooi. En ik voelde me thuis tussen die gekke kunstenaarsvrienden van hem. Die logeerpartijtjes waren tegelijk een leerschool.” Woody herinnert zich een vroege samenwerking: „Toen opa en oma veertig jaar getrouwd waren was ik een jaar of elf. Voor het feest hebben jij en ik samen in houtskool hun huwelijksfoto nagetekend. Levensgroot. Jij opa en ik oma. Veel mensen zeiden dat oma toch wel het beste leek.” Peer, met pretogen: „Dat zeiden ze omdat jij nog een kind was, natuurlijk.”

Het getal ‘25452’ uit de titel van de tentoonstelling verwijst naar de geboortedatum van de kunstenaar: 25 april 1952. Bij toeval vond de opening precies op zijn 73ste verjaardag plaats. „Ik zie dit werk als een conclusie van veel van wat ik hiervoor gedaan heb. Daarmee bedoel ik niet dat dit mijn laatste werk is - ik ben een artistieke ADHD’er en heb meer ideeën dan tijd om dingen af te maken. Maar in de maanden dat ik hieraan gewerkt heb, ging ik vanzelf steeds meer weglaten. Ik begon met het idee van losstaande wanden waar ik van alles aan wilde hangen. Dingen die verwijzen naar alles wat ik de afgelopen decennia gedaan heb. Ik heb die ook allemaal gemaakt, maar besloot uiteindelijk om ze weg te laten. Zo werden de wanden zelf de sculptuur.”

Overbodige franje
Hij besloot toen om de wanden aan één kant een kleur te geven, een keuze die bepalend bleek voor de aantrekkingskracht van het werk. „Iedere kleur heb ik met de hand gemengd, net zo lang tot het het mooiste paars, het mooiste rood of het mooiste blauw was dat ik kon maken.”

Het weghalen van alle overbodige franje om bij de essentie uit te komen is ook een protest tegen de overvloed aan beeld die non-stop op ons af komt. „Er is zó veel. Daarom heb ik dit werk zo leeg willen maken. Kom eens kijken wat er gebeurt als je vlak voor zo’n kleurvlak gaat staan. Die blauwe bijvoorbeeld. Je krijgt het gevoel dat je gaat zweven.”

https://www.ed.nl/eindhoven/peer-veneman-exposeert-met-kleurrijke-sculpturen-in-salon-van-neef-woody-je-krijgt-het-gevoel-dat-je-gaat-zweven~a3d14148